ଜାଣି ନାହିଁ କାହିଁକି ଲେଖିବାକୁ ମନ ହେଲା ଭିଏତନାମ ଭ୍ରମଣ ବିଷୟରେ। ପିଲା ବେଳେ ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀ ସୁଣିବାକୁ ଏବଂ ପଢ଼ିବାକୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗୁଥିଲା। ସମୟ କ୍ରମେ ଆଉ ବେଶି ଓଡ଼ିଆରେ ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀ ପଢ଼ିପାଇଁ ସେତେଟା ସୁଯୋଗ ମିଳିନି। ସିଙ୍ଗାପୁର ଶିଫ୍ଟ ଆସିଲା ପରେ, ପ୍ରାୟ ବିଗତ 17 ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସୁଯୋଗ ମିଳିଛି, କିନ୍ତୁ କେବେ କାହିଁ ଗୋଟେ ଭ୍ରମଣ ଅନୁଭୂତିକୁ କାଗଜ–କଳମରେ ଲେଖିବା ପାଇଁ ମନ ହୋଇନି। ଯାହା ହେଉ, ମୋର ଭ୍ରମଣ କାହାଣୀ ବା ଅନୁଭୂତିକୁ ଲେଖିବାରେ ଏଇଟା ଏକଦମ ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସ, କିଛି ଭୁଲ–ଭଟକା ଥିଲେ ଖ୍ୟମା କରିବେ ନିଶ୍ଚୟ।
ଅଉ ହାଁ, ମୁଁ ଯାଇଥିଲି 2023 ମସିହାରେ ଏବଂ ସେବେହିଁ କାଗଜ–କଳମରେ ଓ ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିଥିଲି, କିନ୍ତୁ କମ୍ପ୍ୟୁଟରରେ ଓଡ଼ିଆରେ ଲେଖିବା ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଜୁଟାଇ ପାରୁନଥିଲି। ଏବେ AI ଆସିଲା ପରେ କାମଟା ଭାରି ସହଜ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଇ ଅନୁଭୂତିର ପ୍ରାୟ 3/4 ଭାଗ ଅଛି, ଧିରେଧିରେ କରି ତାକୁ ପୋଷ୍ଟ କରିବି — ଫେସବୁକ୍ ରେ ଏବଂ ମୋ ୱେବସାଇଟ୍ ରେ।
ହାଁ, ଚାଲନ୍ତୁ — ଆରମ୍ଭ କରିବା।
ଭିଏତନାମ ଯିବାର ନିଷ୍ପତି ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ଭାବେ ଆମେ — ମାନେ ମୁଁ ଓ ସହଧର୍ମିଣୀ — ସପ୍ତାହେ ଆଗରୁ ନେଇଥିଲୁ। ମୋଟାମୋଟି ଭାବେ ଭିସା ଓ ଟ୍ରାଭେଲ ପ୍ଲାନରେ ଭିଏତନାମର ଜଣେ ଟ୍ରାଭେଲ ଏଜେଣ୍ଟ୍ ଭାରି ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଧାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମେ, ଏହି 5 ଦିନିଆ ଗସ୍ତ ସକାଳ ସକାଳ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲୁ ସିଙ୍ଗାପୁରର ଚାଙ୍ଗି ବିମାନବନ୍ଦରୁ। ସକାଳୁ ପ୍ରାୟ 9ଟା ବେଳେ ଫ୍ଲାଇଟ୍ ଥିଲା ଭିଏତନାମର ସହର ହାନୋଇ ଅଭିମୁଖେ। ତେଣୁ ବହୁତ ସକାଳୁ ଉଠି, ପୁଆକୁ ନେଇ ପ୍ରାୟ 6:30 ଟା ସୁଦ୍ଧା ଏୟାରପୋର୍ଟ୍ ପହଞ୍ଚିଯାଇଥିଲୁ।
ସେଠାରେ ସବୁ ଫର୍ମାଲିଟି ସାରିଲାପରେ ପ୍ରାୟ 7ଟା ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ ହାତରେ ପ୍ରାୟ ଡେଢ଼ିଏ ଘଣ୍ଟା ସମୟ ଥିଲା ବୋର୍ଡିଂ ପୂର୍ବରୁ। ସିଙ୍ଗାପୁରର ଚାଙ୍ଗି ବିମାନବନ୍ଦର ପୃଥିବୀର No.1 ଏୟାରପୋର୍ଟ୍ ଭାବେ ପୁରସ୍କୃତ ହେଉଛି ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି, ତେଣୁ ଇମିଗ୍ରେସନ୍, ସିକ୍ୟୁରିଟି ଚେକ୍ — ସବୁକିଛି ଏଠି ଖୁବ ସହଜ ଏବଂ ଆଟୋମେଟେଡ୍ ମେସିନ୍ରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇଯାଏ।
ଜଳଖିଆରେ କଫି ଓ କଟଲେଟ୍ ଖାଇ, ଟିକେ ଏଣେ–ତେଣେ ଘୁରି, କିଛି କିନା–କିନି କରି ବିମାନକୁ ଚଢ଼ିଲୁ। ଟିକେଟ୍ କଟାବେଳେ ଆମେ ଖାଦ୍ୟ ଚୟନ କରିଦେଇଥିଲୁ। ପୁଆ ପାଇଁ କିଛି ବ୍ରେଡ୍ ଓ ଫଳ ମଧ୍ୟ ନେଇଥିଲୁ। ବିମାନ ଉଡ଼ିବାର ପ୍ରାୟ ଏକଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ପରିଚାରିକାମାନେ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟପାନୀୟ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଏଠାରେ କହି ରଖେ, ସିଙ୍ଗାପୁରରୁ ହାନୋଇ ଯିବାକୁ ପ୍ରାୟ 3.5 ଘଣ୍ଟା ଲାଗେ। ଆମେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ହାନୋଇ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ। ହାନୋଇ ଭାରି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା — ଭଳିଭଳି ବିବିଧ ରଙ୍ଗରେ ମାଣିକ ଘର, ସଫା ସୁତରା ନାଇ, ଏବଂ ଧାନକ୍ଷେତ ଭିତରେ ଘିରିଥିବା ମନୋହର ଦୃଶ୍ୟ। ହାନୋଇ ହେଉଛି ଭିଏତନାମର ରାଜଧାନୀ।
ବିମାନରୁ ବାହାରି ଯାଥାସଘ୍ରେ ଇମିଗ୍ରେସନ୍ ଫର୍ମାଲିଟି ସାରିଦେଲୁ। ବ୍ୟାଗେଜ୍ ବେଲ୍ଟରୁ ଆମର ହଳଦିଆ ସୁଟକେସ୍ ନେଇ ବାହାରକୁ ଆସିଲୁ। କିଛି ଟ୍ୟାକ୍ସି ଡ୍ରାଇଭର ଟ୍ୟାକ୍ସି ପାଇଁ ପଚାରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆମ ହୋଟେଲ୍ ପିକ୍–ଅପ୍ର ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି ଆମେ ଗାଡ଼ିରେ ବସି ହୋଟେଲ୍ ଅଭିମୁଖେ ଚଲିଲୁ।
ଠଣ୍ଡା–ତାପ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ପୁଆ ସହଜରେ ସୋଇପଡ଼ିଲା। ହୋଟେଲ୍ ପହଞ୍ଚୁ ପହଞ୍ଚୁ ଦେଖୁଥିଲୁ — ରାସ୍ତାଘାଟ ଭାରି ପରିସ୍କାର, ରାସ୍ତାରେ ମୋଟାମୋଟି 2ଟି ନାଇ ଦେଖିଲୁ। ଗୋଟିଏ ଇମ୍ପ୍ରେସନ୍ ହେଲା — ଭିଏତନାମରେ ନାଇର ଅଭାବ ନାହିଁ, ଏବଂ କୌଣସି ନଦୀରେ ପଳିଆ–ଅବର୍ଜନା ଭାସିଥିବା ଦେଖିଲୁ ନାହିଁ।
ମୋତେ ସବୁବେଳେ ଲାଗେ — ଆମ ଭାରତରେ ପରିସ୍କାର–ପରିଚ୍ଛନ୍ନତାର ଟିକେ ଅଭାବ ରହିଛି; ନାହିଁହେଉ ଆମ ଦେଶ ମଧ୍ୟ ପ୍ରକୃତିକ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଏକଦମ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ହୋଟେଲ୍ ପହଞ୍ଚିବାବେଳେ ପ୍ରାୟ ଦୁପର 2ଟା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପୁଆ ମଧ୍ୟ ନିଦ୍ରା ସାରି ଉଠିପଡ଼ିଥିଲା ଏବଂ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲା। ହୋଟେଲ୍ରେ ଆମ ପାଇଁ ସୁସ୍ୱାଦୁ ପାନୀୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରାୟ ଆଧାଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଆମକୁ ଆମ କୋଠାରୀକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। କୋଠାରୀ ବହୁତ ପ୍ରସସ୍ତ ଥିଲା ଏବଂ ପୁଆ ଖୁସିରେ ଝମ୍ପ ମାରିବାକୁ ଲାଗିଗଲା।
ଆମେ ଟିକେ ଫ୍ରେଶ୍ ହୋଇ ବାହାରକୁ ଗଲୁ କାହିଁନା କିଛି ଖାଇବାକୁ। ସେଠାର ରେସ୍ତୋରାନ୍ ଓ ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ସମ୍ପର୍କରେ ଆମେ ଅପରିଚିତ ଥିଲୁ, ସେହିପାଇଁ ହୋଟେଲ୍ର ରିସେପ୍ସନିଷ୍ଟଙ୍କୁ ପରାମର୍ଶ ପଚାରିବା ଭଲ ଭାବିଲୁ।ସେ ପାଖରେ ଥିବା ଗୋଟେ ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟ୍ ଅଡାକୁ ଇଙ୍ଗିତ କଲେ, ଆମେ ଅଗତ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ଅଷ୍ଟମ ମହଳାରେ ଥିବା ଏହି ରେଷ୍ଟୁରାଣ୍ଟ୍କୁ ଲିଫ୍ଟ୍ ନେଇ ପହଞ୍ଚିଲୁ। ସେତେବେଳକୁ ଭୋକ ଟିକେ ଜୋରରେ ଲାଗିଅସୁଥିଲା, ଯାହାହେଉ — ପାଇନାପଲ୍ ଫ୍ରାଇଡ୍ ରାଇସ୍ ଓ କିଛି ବ୍ୟଞ୍ଜନ ଅର୍ଡର୍ କରି, ହାନୋଇ ସହରକୁ ଜଣେଇଥିବା ବଡ଼ ଝରୋକା ଦେଇ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲୁ।
ଖାଇବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଥିଲା, ଆପ୍ୟାୟିତ ଓ ଆମୋଦର ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା ସେଠାର କର୍ମଚାରୀମାନଙ୍କ ବ୍ୟବହାର ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁମଣିଷରେ। ସେମାନେ ଆମକୁ ପଚାରିଲେ — ଆମେ କୌଣସି ଦେଶର, ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି। ଖାଇବା ସାରି ଆମେ ଯିବାବେଳେ ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ଆସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଏହି କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଭିଏତନାମ ପ୍ରତି କାହିଁକି ଗୋଟିଏ ପଜିଟିଭ୍ ଇମ୍ପ୍ରେସନ୍ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଯାଇଥିଲା — ହସୁଥିବା ମୁହଁମଣିଷ ଓ ଆନନ୍ଦର ଭାବ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା ଉଦ୍ରେକ ଗଢ଼ି ଦେଉଥିଲା। ଏବେ ଟିକେ ଘୁରିବାକୁ ବାହାରିଲୁ। ରାସ୍ତାଘାଟ, ଗଲୀ–କାଣ୍ଡି ସବୁଠାରେ ଖାଲି କଫି ଦୋକାନ, ଚକୋଲେଟ୍ ଦୋକାନ, ପୋଶାକ୍, ଜୁତା ଏବଂ ଖାଦ୍ୟଦୋକାନରେ ଭର୍ତ୍ତି ଥିଲା ହାନୋଇ ସହର। ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ମଣେ କାହିଁକି ପବନର ଆଗମନ ପାଇଁ ଖୁସିରେ ଆତ୍ମହରା ହୋଇଛନ୍ତି ହାନୋଇ ଏବଂ ତାହାର ବସିନ୍ଦାମାନେ।
ଏଠାରେ କହି ରଖୁଅଛି — ଭିଏତନାମର ମୁଦ୍ରାର ନାମ ଡ଼ଙ୍ଗ୍ (Dong), ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଭାଷାରେ “VND”। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ନୋଟ୍ 1000 ଥରେ ଥାଏ, ତେଣୁ ପ୍ରଥମେ ଟିକେ ଅସୁବିଧା ଲାଗୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଧିରେଧିରେ ସବୁ ସହଜ ଲାଗିଗଲା।
ପୁରୁଣା ଅଟାଳିକାର ହାନୋଇରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲା। କେତେ ଯୁଦ୍ଧ ଓ ସଂଘର୍ଷ ଦେଖିଛି ଭିଏତନାମ — ଏହି ଇତିହାସ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଧିକାଂଶେ ଜଣା। ତଥାପି, ଭିଏତନାମର ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି ମୁଁ ଟିକେ ଭାବୁକ ହୋଇଯାଉଥିଲି। ପୁରୁଣା ଅଟାଳିକାମାନେ ସେହି ସଂଘର୍ଷର ପ୍ରତୀକ ଭାବେ ଠିଆ ହୋଇ ଯେମିତି ପୁଣିଥରେ ଇତିହାସକୁ ମନେ ପକାଇ ଦେଉଥିଲେ।
ଏମିତି ଟିକେ ଘୁରିଘୁରି କରି ହୋଟେଲ୍କୁ ପୁଣି ଫେରିଲୁ ପ୍ରାୟ ସନ୍ଧ୍ୟା 8ଟା ସମୟରେ। କିଛି ହାଲୁକା ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି ସୋଇପଡ଼ିଲୁ — କାଲିର ଘୁରାଘୁରି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ।